Marokko 2025

Leaving Gibraltar behind us.

Vandaag met Utah naar de berberapen gaan kijken. Utah vond dat zeer leuk die apen waren groter dan Utah maar zij was de baas.

Vanavond stoppen we te Ksar Timnay we dachten dat we hier nog nooit geweest waren maar onze KriPa sticker hing aan de receptie… Nadien kwam ons geheugen langzaam terug, we hebben hier ooit overnacht toen we een pak wisselstukken meebrachten voor een Engelsman met hoe kan het ook anders een landrover. Beetje Alzheimer…

Vandaag een bergetappe met heel veel haarspeldbochten zowel onroad als offroad.

Als eerste stond de helicoïdale tunnel van Tagountsa op het programma. De weg ernaar toe is zeer spectaculair. Deze tunnel op grote hoogte werd gebouwd door het Franse vreemdelingenlegioen op 3 maanden tijd in 1933.

Over de afdaling langs de andere kant van de tunnel was wat twijfel maar we zijn er zonder al te grote problemen door geraakt.

Nadien reden we door Agoudal het hoogste dorp van Marokko, waar we in 2010 de nacht doorbrachten, de piste voorbij Agoudal is ondertussen geasfalteerd maar daarom niet minder mooi. Morgen staat er een ander bouwwerk van het vreemdelingenlegioen op het programma.

Meer over de tunnel op deze link http://saharayro.free.fr/GRAFFITIS/grin14.htm

Vandaag verder de Dades kloof afgereden langs de haarspeldbochten, weg aangelegd door jawel, alweer het Franse vreemdelingenlegioen in 1933. Op een van de viewpoints heeft Utah kennis gemaakt met haar eerste Dromedaris. Later namen we een prachtige piste die ons boven de 2000m van Aghigha naar N’Kob bracht. Op de piste passeerden we nog een wrak waarop we onze KriPa sticker achter lieten. Voor het bivak vannacht hebben we gekozen voor camp Land of Dreams waar ons douche water met houtvuur wordt gestookt.

Het is hier trouwens dik in de dertig graden.

Wat een korte verbindingsetappe moest worden draaide uit in een lange.

We reden terug Noordwaarts over de bergpas Tizi ’N Tazazert boven 2300m.

Het plan was te overnachten Chez Pauline, te Tadighoust, daar bleken we niet echt welkom met Utah, er waren nl. drie honden aanwezig waarvan 1 niet om kon met vreemde honden. Die hond vastmaken bleek geen optie dus zijn we terug vertrokken. In die regio is er echter geen alternatief… Gepland was om morgen naar de drie kunstwerken te gaan van de Duitse kunstenaar Hannssjörg Voth. La Cité d’Orion, l’Escalier céleste et la Spirale d’or en vervolgens naar Gara Medouar waar een scène van de James Bond film Spectre werd opgenomen.

Deze locaties hebben we vroeger reeds bezocht en hadden we ingepland om te tonen aan onze goede vriend die last minute heeft moeten afhaken om medische redenen.

Dan maar beslist deze locaties te skippen en ineens naar het bivak van morgen door te vlammen.

Vandaag heel de dag offroad via één van onze favoriete pistes van Boudenib naar Merzouga waarvan een groot deel via de militaire piste langsheen de Algerijnse grens. +-160km met 500 m asfalt. Langsheen de route zijn er onbemande standjes met souvenirs, waar je geld kan achterlaten. Onze KriPa sticker die er meer dan 5 jaar hing was wat verkleurd van de UV stralen, tijd om een nieuwe te hangen dus. De 2 canyons op de route blijven indrukwekkend.

Vandaag de Piste van Taouz naar Foum Mharech, echter de Marokkanen zijn aan zo een tempo aan het asfalteren dat de piste pas start na Ouzina. En er weldra asfalt zal liggen tot in Ramlia. We maken eerst nog een stop aan de prehistorische gravures van Taouz. Wat meer onvoorzien asfalt zorgt er voor dat we wat vroeger op onze bestemming zijn, er is hier gelukkig een zwembad in the middle of nowhere, wat welgekomen is met deze temperaturen. Vandaag dus een beetje asfalt, wat wasbordpiste ook en zelfs een bergpas maar vooral zandpistes en zelfs enkele kleine duintjes. Dromedaris country dus.

We passeerden ook nog een wrak van een Caterpillar Bulldozer waar we onze KriPa sticker achterlieten.

Fetchez la vache!

Vandaag een mix van snelweg piste en de meest rotte piste die er bestaat. Hadden we valse tanden gehad we waren ze kwijt. Maar het panorama dat kwam op de top van die rotte bergpas maakte het toch meer dan de moeite waard. Difficult roads often leads to beautiful destinations. We passeerden een drietal militaire Checkpoints waarvan het eerste bij ons bekend staat als “Fetchez la vache” het Checkpoint is in een oud Frans militair fort op een heuvel en ooit kampeerden we aan de voet van die heuvel tussen de palmbomen. De militairen staken dan hun hoofd boven de muur om naar ons te kijken zoals in de scene Fetchez la vache uit de holy grail https://www.youtube.com/watch?v=JQ8jGqdE2iw

Vandaag op het programma 2 garages bezoeken met bevriende garagisten.

De eerste garage Sahara Zagora bij Abdo die wat Vlaamse/Brusselse zinnetjes kent:

“Jatten en Taloren” en “kakske in een plastieke zakske”.

Abdo verving aan onze Toyota dromedaris ooit een kapotte wiellager op kerstdag.

We waren er gisteren onze koelkast batterij gaan afzetten om te laten nakijken en een nacht aan de lader te hangen, daar deze volledig plat was geraakt, wegens een slecht contact. Na de obligate tee vertrokken we richting Mhamid de poort van de woestijn.

Abdo was aan het werk aan een wagen van een koppel Spanjaarden die hun auto leerden kennen in de woestijn ipv de woestijn met hun auto.

Bij het binnenrijden van Mhamid stopten we bij garage Dakar, waar we ooit onze remschijven lieten vervangen, omdat deze een autokerkhof heeft van toyota land cruisers model 80 en 100 En we sinds dag 1 in Marokko op de sukkel waren met onze achterklep, waren we op zoek naar een wisselstukje, na een 10 tal wrakken af te lopen, was het bingo het kleinnood werd gevonden en in onze cruiser ingebouwd. Lastig als je de kofferklep niet openkrijgt aan de douane.

Schuinsover de garage is het hotel Carefour des nomades dat tot voor kort door een Antwerpenaar werd uitgebaat, we hebben hem net gemist, hij is ook in het land op vakantie. Morgen gaan we verder de woestijn in. Vanavond zouden hier een aantal electrische wagens toe komen die hier jaarlijks komen in de woestijn rijden.

We maken gebruik van de Afrikaanse wasmachine om wat kledij te wassen.

Woestijnvos!

Vandaag de duinen van Erg Chegaga, we proberen zo laat mogelijk te vertrekken, enerzijds om niet op het warmste van de dag te arriveren en anderzijds om de uittocht uit de duinen te vermijden. Er is een ware ochtendspits van 4x4’s die de toeristen terugbrengen die een nachtje in de duinen doorbrachten. Onderweg kwamen we een drietal motards tegen met Honda Transalp machines en een twintigtal Spaanse porsche Cayennes. Deze zagen we een aantal keer terug, het laatst aan Café Titanic. We vernieuwden voor de zoveelste keer onze KriPa sticker op het wrak van de Landrover aan de oasis Sacré. Vijftien jaar geleden vielen we 200 meter voor dat wrak zelf in panne met onze toenmalige Landrover Defender.

We vonden een leuke plek aan het eind van de duinen aan de kant van lac Iriki. Waar we in de schaduw op mildere temperaturen wachten. Utah had natuurlijk een woestijnhagedis gespot en was in alle staten. Toen het iets draagelijker werd deed ik een wandeling met Utah in de duinen en Utah en ik zagen een Fennek naar ons kijken en dan wegrennen de volgende duin over. Zonder fototoestel op pad dus geen foto’s, wel van het hol van de Fennek, hij woont hier net een duin verder veel kans dat we deze vanavond of vannacht nog zullen spotten. Het zijn nachtdieren het is dus vrij zeldzaam om deze te spotten, we hebben dus alweer veel geluk. Vannacht in de duinen dus.

Dakar Piste

Vandaag begon met een valse start, eerst ging Utah erin volle vaart vandoor achter een vogel aan, in geen tijd was ze nergens meer te bespeuren. Toen ze uiteindelijk terecht was en wij al moe waren van haar achterna te rennen, begon het pas echt. We reden weg en na 30 meter zaten we al vast in het zand. Beide assen op de grond. We hebben alles uit de kast moeten halen om eruit te raken inclusief de zandplaten. Het risico van met slechts 1 voertuig de duinen in te gaan. Van het zand scheppen in een loden ochtendzon zijn we ongetwijfeld beide wat gewicht verloren. Eenmaal los raakten we toch vlot uit de duinen en op Lac Iriki konden we goed gas geven en zelfs de 5de versnelling gebruiken. We zaten dan op de oude Parijs - Dakar tracks waar we nadien ook regelmatig hoge snelheden haalden. Aan de eerste militaire checkpoint wou de militair onze hond Utah kopen. Na wat radioverkeer kregen we groen licht om verder te rijden. Het viel ons op dat veel checkpoints niet langer bemand waren. Aan checkpoint Oued El Maleh, duurde het even eer ze de ok kregen via de radio, hij vroeg meermaals waar de andere voertuigen waren, toen hij eindelijk begreep dat er geen andere voertuigen waren, wenste hij ons veel geluk. We zagen trouwens van heel de dag geen andere voertuigen en aan de sporen te zien was het al even geleden dat iemand zich hieraan waagde. Op het einde van de piste, pompten we de banden terug op druk en bliezen we het meeste zand al van de wagen nutteloos maar toch.

We staan nu in Tata waar 15 jaar geleden mijn fles Pastis uit de wagen viel, kapot de lokale katten waren er heel blij mee. Ik heb er nog steeds een trauma van. Vanaf morgen een beetje asfalt. Een van de Porsche Cayennes van gisteren eindigde trouwens in de garaga van “Jatten en Taloren” op de depanneur.

over geverfde rotsen en het venster op het leven.

We starten deze morgen met de Route Nationale 7, deze zag er een beetje anders uit dan de Franse RN7. We breidden er een bergpas aan die ons tot maximale hoogte van 1960m bracht.

Dan bezochten we de geverfde rotsen van de Belgische kunstenaar Jean Vérame die in 1984 het bizarre idee kreeg een aantal rotsen blauw te schilderen. Nadien opnieuw een bergpas en dan door een prachtige kloof naar het “venster op het leven” Een rechthoekig gat in de rotsen. Onderweg reden we nog door het geboortedorp van veldrijder Eli Yserbyt (Izerbi) Vervolgens langs rallywaardige kronkelwegen naar onze kampplaats van vandaag met zicht op Agadir Id Aissa een fortificatie op een berg.

Alweer een top dag in Marokko.

We zijn aan de atlantische kust, we zijn even gaan spelen op het mythische “plage blanche” We reden het deze keer niet volledig af, het was nog niet volledig laag water en was daarom nog verraderlijk. We passeerden een local die met zijn landrover vast zat, veel konden we niet doen voor deze man, stoppen was gelijk aan ook vast rijden. Hij heeft nog wat uren voor het water terug opkomt.

Na een paar km draaiden we om, en alvorens opnieuw de landrover te passseren reden we tot 2 keer toe ook bijna vast. Nadien terug een beetje landinwaarts naar Fort Bou Jerif een oude Frans fort waar we de nacht doorbrengen.

Alle dorpen zijn bevlagd vermoedelijk te maken met de diplomatieke overwinning betreffende de Westelijke sahara.

Update: De vlaggen hangen er ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van de groene mars.

Vanaf hier gaat het opnieuw noordwaarts.

We starten de dag met een fotoshoot van het vervallen Fort Bou Jerif.

Het werd in 1935 gebouwd door het Franse vreemdelingen legioen meer bepaald door het 4de REI. (4e Régiment Étrangére d’infanterie).

Het was door hen permanent bemand tot de onafhankelijkheid van Marokko in 1956. Compleet vervallen maar het blijft imposant van omvang.

Daarna cruisen we een tijdlang langs de Atlantische kust tot we iets meer het binnenland inrijden en de RN1 opdraaien iets voorbij Tiznit. We verlaten de RN1 aan de afslag voor Tifnit. Op de campsite hier staan een aantal rally wagens gestationeerd voor een rally later op het jaar. 2 ervan zijn 80 series land cruisers zoals onze cruiser.

Alcohol - Oceaan - Bananen - Argan

Verder noordwaarts op de RN1 vandaag. Eerst een bezoekje aan de grot van ali baba een van de drankwinkels van Agadir in de quartier Suisse, vervolgens verder langs de kust daarna door de bananenregio en dan tussen de Argan bomen. Bekend van de Aran olie maar ook van de geiten die in die bomen klimmen. Onderweg ook nog de wagen laten wassen. Op de camping hier hanteren ze een eigenaardige logica, ze.kwamen de electriciteitskast afsluiten en kwamen zeggen gaat u 2 keer betalen, u gebruikt 2 stopcontacten? Ik had de Starlink antenne in tweede stopcontact gestoken kwestie van de kabel niet in de weg te hebben… Dus Starlink uitgetrokken en in onze multiprise gestoken…

Jour de repos.

Verhuisd van campsite van “camping le calme” naar de echte rust. Heel de nacht Concert van blaffende honden op camping “le Calme” :-)

Na de rustdag gingen we voor de grote trek Noordwaarts, het ging vlot de onaangename aanvaring met de Marokkaanse arm der wet buiten beschouwing gelaten. Na al die jaren hadden we toch nog is prijs, het blijven natuurlijk specialisten on hun vak :-). Onderweg reden we langs een weg waar ze kilometers lang de bomen hadden uitgedaan. Utah die trok er zich allemaal niks van aan en sliep rustig door.

We passeren de schietstand van Tanger, waar ik me afvraag of ze goede schutters zouden zijn, want de duiven zitten er uitdagend op het dak.

Rond 10.00 uur zijn we al in de haven van Tanger Med en het is mooi weer, waardoor we tijdens de afdaling naar de haven de rock (Gibraltar) al zien liggen.

Eerst opnieuw de wagen door de scanner en beetje later zitten we op de ferry, we brengen de overtocht door aan dek in de zon.

We zien een Yacht transport passeren, het yacht was wat klein voor het transportship.

In volle avondspits geraken we nog relatief vlot over de brug van Sevilla en rijden we nog tot Zafra waar we een appartement geboekt hebben.

Utah mag van deze keer wel mee in het restaurant en we laten ons is goed gaan en zijn zowaar verbaasd als we de rekening krijgen zie foto’s.

Van reizen word je moe :-)